viernes, 20 de junio de 2008

A miña morriña anticipada


Acho de menos Galicia e Coruña e aínda estou aquí



o tren


O tren que me leva pola beira do Miño,
me leva e me leva polo meu camiño.
O tren vai andando pasiño a pasiño
e vaime levando cara o meu destiño.

Alguen pode ser que me espere na estación,
na terra da felicidad.
E toudo o que sexa amor e paz
o atoupareí eu o tereí
ca miña moza no meu lar.

O tren que me leva camiña e camiña,
vai votando fume, corre pola via.
O rio va felto un mar de ledicias.
No tren pouco a pouco volto a miña Galicia.

Pasei molto tempo sen lar, lonxe de aiqui;
foron mil noites cheas de soidá;
Falando ca xente po las mañás
escoitarei e saberei
o que pasou polo meu lar.

in O Tren, André do Barro

Porque falar de Galicia é calar, recordar e sorrir timidamente mentres explorase saborosamente os meandros da memoria e da transformación. Termino que isto foi moi moi moi grande

sábado, 7 de junio de 2008

¿Have you ever?

PART I

Have you ever confused a dream with life?

Or stolen something when you have the cash?

Have you ever been blue?

Or thought your train moving while sitting still?

Had doubts? Almost each instant?

How deep were those doubts?

Felt stupid and melancholic?

Felt someone was playing you?


Or you gave too much for nothing?

PART II

Las microalgas no son humanas, desde luego

Bitxos indiferentes a tu estado anímico

Van por la vida multiplicándose dos días después, resisten a las fuerzas de este juego

Y encima no las logro matar con veneno de ningun tipo


PART III

Qué hacer cuando te sientes insuficiente?

Buscando la forma de encajarlo sin me exteriorizar ni exagerar

Lo siento soy un chico malo


PART IV

Hay que poner la letras de Variações, el puto amo para estas ocasiones

No tengo habita y es como no tener párpados

Esta evolucionando de una forma tan pero pero glucósica y tan lúcida que no me da miedo

Sin embargo tengo dudas, melancolía y incertidumbre y otras dependencias

Dependencias unas cesaran otras no pero el mundo vera una decisividad tremenda

como si metanol fuera HCHO
(porque de eso se trata)

miércoles, 4 de junio de 2008

Yeah baby, that's the real Kifissias melody

Como me gustaría:

1) poder coger eu-vacaciones,

2) saber si vuestras actitudes son morales y no personales,

3) que me admitieras que lo lees, aunque carezca de relevancia,

4) madurar todo esto y hacer el tiempo micronizado,

5) que se confirmaran mis esperanzas en lo que a mi futuro piso se refiere,

6) que mi viaje a Madrid fuera tensio-activa como el feiri,

7) expresar sin restricciones y que me entendieran sin las mismas restricciones,

8) que me dieran lo que quiero y no intentaran acostarse,

9) que supierais que mis colocones de 12h-2h se deben a este mes de mierda,

10) ser una galleta sueca como las de IKEA, de la consistencia de éstas, propia de la sacarosa madurada y imperturbable.

11) expresarte mi insuficiencia y mi incapacidad de manejar tanto glucógeno de tu parte


(L)(L) Greece

Ão,

martes, 3 de junio de 2008

WHAM! WHAM! WHAM!






Disociativamente feliz pero sin opciones. No hubo gente receptora y clorofilina cuando dejamos el piso.Eso sí, un tremendísimo alivio y pena a la vez. Estos tiempos de incertidumbre y indefinición me han hecho darme cuenta de que uno a todo sobrevive y hay que tirar para adelante. Otros recuerdos me han atracado: tiempos muy, muy lejanos de una gran felicidad, al lado de dos de las personas más importantes en mi vida a cuya relación no se que les pasó entre pena, miedo de enfrentar la realidad y nostalgia mezcladas con una profunda tristeza. En los momentos malos me acuerdo cómo me enseñaron los lugares importantes de mi vida y que efectivamente años después volvería a pisar y a unirlos en mi recorrido de vida planificado. También en los momentos malos me doy cuenta de la puta suerte que tengo en la vida arropado por gente de putísima madre y por actitudes de verdad nada mas. Es ese sol griego con el que sueño cuando salgo de casa y bajo a plaza de Pontevedra y entre chubasco coruñés me pregunto que pasará hoy en el laboratorio. Es el color del mar Egeo, la verdad que emana de las piedras de la calle, de la cientifica forma de encarar el mundo sin miedo ni duda. Y vuelve la chispa porque siempre me quedará Athina, Piraeus, Corinto, Olympia, Delfos, Aegina, Nafplia, Patras, Saloniki, Heraklion, Larissa, Volos, Ioaninna, Zakintos . . . y muchos más recuerdos de hace trece años.

No sé porque tengo tanta suerte
Mañana encuentro piso si hay suerte

Ão,

sábado, 31 de mayo de 2008

hasta aquí hemos llegado

como he llegado aquí, tan inimaginado

tan bajo, tan pasota

tan hijo de puta

tan arriesgado

martes, 27 de mayo de 2008

Siento La Insuficiencia

Pueda que sea un pijo de mierda a todos los niveles

Puede que no tenga moral

Puede que vaya por ahí decepcionando

Pero me circula en los eritrocitos

Y cada vez me veis menos

Creo que he desarrollado unas amistades y amores que yo controlo

perfectamente desde mi hipotálamo

O eso parece

Por lo tanto soy insuficiente y me la suda pero ahora no valgo para más

Que ganas de meter unas buenas hostias a alguna gente




PERIOD

Allí se toma ISRS y palmitato
A cada tenedor, veía como la gente se llenaba la tripa de ISRS
aunque supiera a palmitato
El tiempo era corto, llovía y diera la excusa que iba a estar liada
Pero allí estaba, estática, en silencio
Imaginándose su fuga a otro sitio
Pero bueno no tendría coraje a hacerlo y llovía tantísimo
Ya digerido el ISRS examinaba el teléfono detenidamente,
Y no, ninguna señal de cambio
Podría gritar, huir, vomitar, pero eso no se hacia
Y la lluvia seguía cayendo
Un silencio tremendo
Se largó, y encendió la televisión
Allí se quedó unas horas
Quería un menú ecológico, con ingredientes naturales, vigilados con la tecnología mas avanzada, que no pudrían, disponibles 12 meses al año, que no la hicieran hablar ó gritar
Pero la comida era McDonald's

lunes, 26 de mayo de 2008

ENGANCHING

Así es mi blog...enganching. Quería dejar de actualizar pero imposible. Últimamente que ha pasado...pues veamos:

1) nos cambiamos de piso por pacifistas ó mejor anti-violentos

2) afortunadamente a un piso soleado, clorofilino y lleno de gente de p*** madre de brazos abiertos para recibirnos (es coña, como no haya gente sucía, ya de p*** madre)

3) el viernes....20h y algun minuto que otro de despedida...sin palabras. Es que en este momento no puedo ser más, soy insuficiente!

4)el sábado...fiesta EUROVI (ganó Rusia) y me llevé 1,5EUR porque Ucrania quedó de segundo lugar y Grecia de tercero (GRRRRR!). La representación española fatal pero no entenderán los leste-europeos y demás el concepto de xikili4.

5) Semana de recapacitación....SIN EXPERIENCIA

Ná mas que contar,

Pastelá